Wat er misging bij GroenLinks–PvdA, kan de ChristenUnie wél goed doen

Op het congres van GroenLinks–PvdA werd met overweldigende meerderheid een motie aangenomen over Israël en Palestina, waarin onder andere werd gepleit voor een volledig wapenembargo tegen Israël. Wat daar opviel, was niet alleen de inhoud, maar vooral het proces: er was geen ruimte voor gesprek. Geen gelegenheid om verschillen te verkennen, twijfels te uiten, of in kwetsbaarheid met elkaar te zoeken naar wijsheid en recht. Het standpunt stond in feite al vast, het debat voelde als een formaliteit. Veel leden, ook trouwe partijgenoten met een Joodse achtergrond of diepe verbondenheid met Israël, voelden zich buitengesloten of overstemd.

Juist daar ging het mis. Niet in de wens om recht te doen, maar in het ontbreken van ontmoeting en dialoog.

Als ChristenUnie staan wij nu op een kruispunt. Ook binnen onze partij leven er uiteenlopende gevoelens, overtuigingen en ervaringen rondom het Israëlisch-Palestijns conflict. Er is diepe verbondenheid met het Joodse volk, geworteld in het besef van Gods trouw aan Zijn beloften. Tegelijk is er groeiende bewogenheid over het lijden van de Palestijnen, over bezetting, ongelijkheid en geweld.

De vraag is dus niet óf we hierover moeten spreken, maar hoe. En juist daar kunnen wij als ChristenUnie het verschil maken.

De Bijbel roept ons op tot een ander soort politiek.
Niet één waarin we snel partij kiezen, maar waarin we zoeken naar gerechtigheid die geworteld is in waarheid én genade. Micha 6:8 zegt:
"Er is jou mens gezegd wat goed is: niets anders dan recht te doen, trouw te betrachten en nederig de weg te gaan met je God."

Recht doen is nooit eenvoudig. Zeker niet in een conflict dat zo beladen is met geschiedenis, geloof, pijn en politiek. Maar als volgelingen van Jezus kunnen wij niet anders dan luisteren  écht luisteren naar wie lijden. En dat betekent: niet alleen luisteren naar wie ons bekend en vertrouwd zijn, maar ook naar wie zich vergeten, onderdrukt of genegeerd voelen.

Het Bijbelse shalom – vrede – is meer dan de afwezigheid van oorlog.
Het is een toestand waarin mensen tot hun recht komen, verzoening mogelijk is, en gerechtigheid wordt gedaan. Die vrede komt niet tot stand door partijpolitieke winst of scherpe standpunten, maar door de weg van de minste te kiezen. Door samen te knielen, voordat we samen besluiten.

Daarom: laten we bij de ChristenUnie het gesprek wél voeren.
Niet vanuit angst om verdeeldheid, maar uit geloof dat Gods Geest werkt in openheid, eerlijkheid en kwetsbaarheid. Laten we samen bidden, luisteren en zoeken. Laten we ruimte maken voor elkaar – voor wie zich verbonden voelt met Israël, en voor wie zich solidair voelt met Palestina. Voor wie worstelt, en voor wie hoopvol zoekt naar rechtvaardige vrede.

Wat er bij GroenLinks–PvdA misging, hoeft bij ons niet te gebeuren. Als wij durven te wandelen in gerechtigheid en vrede, in navolging van de Vredevorst.